Блог
Дар рӯзҳои аввали баъди лапароскопия сустӣ, дарди атрофи буришҳо, дамиши шикам ва дарди китф аз гази ҳангоми амалиёт истифодашуда метавонанд пайдо шаванд. Одатан аз ҷой хеста, кам-кам роҳ рафтан ва танҳо доруҳои таъиншудаи рафъи дардро гирифтан муфид аст. То вақте ки дард ё сустӣ боқӣ мемонад ё доруҳои коҳишдиҳандаи диққат ва суръати вокунишро мегиред, воситаи нақлиётро идора накунед.
Фаъолиятро тадриҷан зиёд кунед; вақти бардоштани бори вазнин ва бозгашт ба варзиш аз навъи ҷарроҳӣ ва тавсияи ҷарроҳ вобаста аст. Бандина ва захмҳоро тозаю хушк нигоҳ доред ва душро танҳо баъди иҷозати духтур гиред. То сиҳат шудани захм ваннаю ҳавзро мавқуф гузоред, малҳам ё маводи зиддиуфуниро бе таъинот истифода набаред.
Моеъ ва ҳиссаҳои хурди ғизо одатан осонтар қабул мешаванд, баъд хӯрокро мувофиқи ҳолат ва қоидаи амалиёти мушаххас зиёд мекунанд. Барои қабзият роҳгардӣ, моеъи кофӣ ва воситаи бо духтур мувофиқшуда кумак мекунад. Бозгашт ба кор аз навъи амалиёт, ҷараёни барқароршавӣ ва кори ҷисмонӣ вобаста аст, бинобар ин муҳлати ягона вуҷуд надорад.
Ҳангоми зиёд шудани дард, қайи такрорӣ, таб, дамиши афзояндаи шикам, сурхӣ, варам, чирк ё хунравии захм ба духтур муроҷиат кунед. Нафастангӣ, дарди қафаси сина, беҳушӣ, хунравии зиёд ё варами яктарафаи соқи по ёрии таъҷилии тиббиро талаб мекунад.
